Кніга 

Полацк сівы і Няміга,
Турава слава зычная…
Мяне захапіла кніга
Даўняя, гістарычная.

Воін сціскае зброю,
Памяці стужка нятленная…
Шчыра гаворыць са мною
Мужная кніга – ваенная.

Рупнасць вакол віруе,
Росіцца раніца ясная…
Сэрца маё чаруе
Светлая кніга – сучасная.

Ці маразы, ці адліга, –
Шэпча свае быліны
Вечная наша кніга,
Як першадрук Скарыны.

Кросны

У музеі школьным – кросны,
Лёс у кроснаў незайздросны.
Ад світання да цямрэчы
Гучна грукалі пры печы,
Не лайдачылі-чакалі –
Палатно няспынна ткалі,
Каб было таго спажытку
І на сукню, і на світку.
А сягоння нашы кросны –
Як айчынны скарб дзівосны!

Кармушка

Вераб’і ўзляцелі шустра,
Растварыліся ўгары.
Першай лужы ззяе люстра
На праталіне ў двары.

Зноў вясна! Вільготны подых
З поля ветру-свежака.
Коціць змрочлівыя воды
Лёду збытая рака.

Ўстала сонца над зямлёю –
Святланосны подых дня!
І бязмежнай яснатою
Ззяе неба вышыня.

Сэрца ўзносіцца, як птушка,
Ў шыры неба і зямлі.
І самоціцца кармушка
Апусцелая ў галлі.