З новай аповесці-казкі “Закаханы трэцякласнік”

Казачніку надта спадабаўся трэці “А” клас. Кожны хлопчык і дзяўчынка па-свойму мудры і цікаўны, бадзёры і загадкавы.

Вочы адкрытыя, хочуць усё бачыць.

Розум светлы, хоча ўсё ведаць.

Ногі непаседлівыя, хочуць усюды патрапіць.

Рукі нястомныя, хочуць усё ўмець.

Асабліва запомніліся Толік і Алеся. Яны, падалося Казачніку, не проста вучацца ў адным класе, але ж недарэмна і сядзяць разам.

Першыя парты, як ён ведаў са свайго маленства, заўсёды займалі выдатнікі, паслухмянцы. Можа, і Толік з Алесяй такія, думаў Казачнік. Але яму найбольш спадабалася ў іх тое нешта, якое мацавала іхняе шчырае сяброўства.

– Адгадайце маю загадку, – прапанаваў Казачнік на сваёй новай сустрэчы ў трэцім “А”.

Ён рэзка падняў правую руку ўгору і спытаў:

– Што гэта?

Паўкласа тут жа выгукнула:

– Рука!

– Не, не рука.

Пачуліся новыя адгадкі: далонь, пальцы, кулак.

Пацешыў усіх Васіль, які заўсёды хваліўся, што ў яго самы круты камп’ютар. Басавітым голасам ён выгукнуў:

– Гэта не рука, а мышкалоўка.

Яго сусед Ромік выказаў свой здогад:

– Ды гэта ж робат, які можа ўпраўляць лыжкай, відэльцам пры ядзе.

Клас ажыў. Маўчалі толькі Алеся і Толік. Казачнік папрасіў іх разгадаць яго загадку.

– Вы паднялі правую руку. Яна – сяброўка левай рукі, – разважыў Толік і зірнуў налева, дзе побач сядзела Алеся.

Яны на міг сустрэліся позіркам, і Алеся сказала:

– Я згодная.

– Усе вы разумнікі, – усцешыўся Казачнік. – Але гэта не проста рука, а тэатр.

Клас сцішыўся.

– Так, так, гэта тэатр. Прыгадайце сваё маленства і першую ў жыцці казку. Яе вам баіла мама, а можа, бабуля. Торкалі пальчыкам у далоньку і казалі: “Сарока-зладзейка па прыпечку скакала, дзеткам кашку варыла…”

– А-а, – аблегчана ўздыхнулі ўсе.

Але Казачнік вырашыў усё-такі нагадаць герояў “тэатра”. Адтапырыў вялікі палец і сказаў:

– Вось гэты сынок насіў дровы… Указальны набраў вады ў каструлю. Сярэдні паліў у печы. Безыменны памешваў кашу. А вось гэты, меншы, які завецца Мезенцам, што рабіў?

– Нічога! – хорам адказаў клас.

– Правільна, сядзеў на табурэціку, хітаў ножкамі і чакаў гатовенькай яды. А калі каша зварылася, Мама наклала поўную місу духмянай смакаты і паднесла першаму сынку: “Частуйся, мой дарагі памочнік”, – Казачнік глыбока ўдыхнуў паветра, як бы адчуў смак кашы і пацалаваў свой вялікі палец.

Усе ў класе павесялелі, бытта іх частавалі прысмакамі. А Казачнік гэткім жа чынам “накарміў” астатніх сынкоў-працаўнікоў. Паказаў на малога Мезенца і спытаў:

– А гэты што атрымаў ад Мамы?

– Нічога!

– Правільна, бо гультаям так і трэба, – пагадзіўся Казачнік.

І тут паднялася Алеся:

– А мне шкада Мезенца. Ён жа маленькі, мо не ведаў, што рабіць ці не ўмеў нічога рабіць.

– Правільна, дзецям трэба падказваць што да чаго, – падтрымаў суседку Толік.

Казачнік разам з настаўніцай Ірынай Віктараўнай прадоўжылі цікавы ўрок. А пасля з вучнямі разыгралі спектакаль “Каша”. Алеся захацела быць Мамай, а Толік – маленькім сынком.

Уладзімір ЛІПСКІ

Папярэдняя частка
Працяг