Малюнак Віталя Дударэнкі

Маша з дзедам – у парку. Маша боцікамі па асфальце – туп-туп. І дзед побач тупае.

Ідуць, размаўляюць. Дзед паказвае Машы лісцікі таполі, клёна, бярозы. Слухаюць птушак. Загледзеліся на пушыстую вавёрку.

Раптам Маша просіць:

– Дзядуля, паднясі, мае ножкі стаміліся.

– І мае ногі баляць, – жаліцца дзед.

Якраз па сцяжынцы прагульвалі коніка-поніка. У яго – чатыры нагі. На спіне – сядло. Хвост доўгі, ледзь асфальт не падмятае.

– Гэй, конь-понь, падвязі Машу! – просіць дзед.

Дзядзька, які вёў коніка, прыпыніўся. Стаў і понік, пазірае на Машу.

– Сядай, дзяўчынка, на Кешу, – запрасіў дзядзька.

Пасадзіў дзед унучку на Кешу. Ухапілася Маша ручкамі за яго доўгую грыву, усміхаецца.

Едзе Маша на Кешы. За імі бягуць дзеці, якія гулялі ў парку. Птушкі спяваюць ім вясёлыя песні. Нават вавёрка саскочыла з дрэва, каб паглядзець на дзіва.

Вось дык Маша! Асядлала жывога коніка.

Падвёз Кеша Машу да мосціка цераз рэчку. Там і развіталіся. Маша пачаставала коніка-поніка цукеркай. А Кеша падзякаваў ёй на ўвесь парк. Вось так:

— І-і-го-го-го!..

Уладзімір ЛІПСКІ